Гэта не настальгія

Ваша адзнака: Нет Сярэдняя: 5 (9 галасоў)
Не трэба мне супакойныя сродкі! Гэта не настальгія, Калі са мной размаўляюць продкі Мёртвыя, як жывыя. І мне таксама ў дваццатым стагоддзі Сэрца раніць не нова За тое, каб у маім народзе Не памірала мова. Калі ж адчую, што я ўжо канаю, — Лягу сама ўздоўж лавы. Мае нашчадкі мяне пазнаюць Скрозь па лядах крывавых. Таму што я кожным крокам трапляла На камяні і зоры. А век мой родный смяяўся мала, Стомлены ў непакоры. І да апошняй рыскі няспынна Міне мяне калясніца, Як быццам бы там я была павінна Першы раз нарадзіцца...Nike

Theme by univerko.ru, support by cytatnik.ru.