Ваша адзнака: Нет Сярэдняя: 4.9 (8 галасоў)

Гэта хто ва ўладаннях маіх
Пахіліў вербалозы?
Гэта ты, мой каханы?
Нарэшце... Якая нагода!
Заадно і заплаціш мне, любы,
За вечныя слёзы.
Пацалуеш мяне? Хоць разочак
Ці колькі не шкода...
Я — русалка твая.
Я ўтапіла цябе немінуча
У бяздонных вірах
Прагі горкай, блакатна-зялёнай...
О, мой князь малады!
Ну якіж ты, аднак, нерашучы...
Падыдзі да мяне...
Толькі ты майго варты праклёну.
Не марудзь, мой жаданы,
Ці тваіх я ўжо вуснаў не годна?
Ой, ніхто цябе гэтак
Не улешчыць і не развяселіць...
І дарма, што памрэш з-за мяне ты,
О муж мой прыродны:
Ну а хто табе йшчэ
Так мякусенька ручкі падсцеліць?..

Водгукі

* * *

...не ў ракаўцы –
у русалчынай далоньцы –
туга Яе па ўратаваным
прынцы,
сляза Яе,
чый смак –
марскі, салёны...

ты ж, чалавек,
таго не разумееш,
што дар
Яе
душы
нясеш каханай,
і назавеш с в а і м –
што не тваё...

і дар Любові
стане толькі камнем,
бліскучай цацкай,
перлінай у кароне
сярод такіх жа –
мёртвых –
камянёў...

а дар Кахання...
што т а б е
з кахання?
яно як хваля –
знікла і растала...
як вецер,
сонца,
воля...
як Яна...

сціраеш пырскі
успамінаў з твару...
і смак вады
марской
салоніць вусны...

...і статуяй –
каменнаю –
стаіш...

1994 (2007)

© Copyright: Ангелина Добровольская, 2007

Theme by univerko.ru, support by cytatnik.ru.