Каладзееўская таполя

Ваша адзнака: Нет Сярэдняя: 5 (5 галасоў)

Як дзіўна сёлета страчае
Зіму о... прамудрая таполя:
Яна сваё старое голле
Да неба роспачна ўздымае
І просіць неба, як ахвяру
Прыносіць полымю старая:
“Скажы, чаму я йшчэ жывая,
а жыць даўно я ўжо не мару?..”
О, ты, о мудрая таполя,
І я звярталася да неба
І ў мяне была патрэба
Цягнуцца ўгору, нібы голле.
Але, о мудрая таполя,
Ёсць іншы сэнс жыцця і сьмерці:
Пакуль цябе кахае вецер,
А вецер йшчэ кахае воля —
Патуль і жыць табе, таполя.

Theme by univerko.ru, support by cytatnik.ru.